De versnelling van het leven

Veertig procent van het ziekteverzuim is stress-gerelateerd... oftewel de massale burn-out van ons brein. Ons brein komt niet meer tot rust: informatie verwerken, zappen, beelden ontcijferen, beelscherm, display, venstertje.. Als ons brein uitgeput is, worden we prikkelbaar, kortaf en kunnen we niet meer in creatieve oplossingen denken.
Dus, neem weer eens een ouderwets BOEK ter hand voor een aangename verpozing.
(geïnspireerd op een art. van filosoof Joke Hermsen in nrc-next)

Papier overbodig?

Ja, je agenda bijhouden op Gmail, geen agenda meer nodig en wat moet je nog met je notitieboekje?
Juist ja, je kunt er een pop-up boek van maken. Als je toch beland bent op de Moleskine.com site, bekijk dan ook even het filmpje over de totstandkoming van het kunstwerkje.
Ahum: niet voor liefhebbers van klassieke muziek!

Nog even aan de chat

Zopas met m’n buurman gechat via de gmail-chat. Hij is nu zelfs zo enthousiast dat hij mensen opbelt om hun g-mail account te vragen, zodat hij ze per mail uit kan nodigen. Overbuurman wil nu ook meedoen. Vreemde gewaarwording om samen in één kamer te zitten en niet te praten, maar te tikken….

In 'ûnder de pet' chat., is leuk foar kabaret, is't net?

Ding 14: tsjetten

Via Blogger is de chat-functie ingesteld, maar het chatten met collega’s vlot niet erg. Ik vind het ook meer iets om thuis met bijvoorbeeld m’n dochters die op kamers zitten, te doen: even snel een wissewasje ‘bespreken’. Als ik iets met collega’s wil bespreken, loop ik er liever even naartoe, of evt een mailtje. Nu is het zo: zou ik willen chatten met iemand, dan moet ik eerst opbellen, of ze hun G-mail account please aan willen zetten en met mij willen chatten.

Voor de publieksfunctie van Tresoar zie ik het ook niet zo zitten, want dan zou er ook buiten openingstijden iemand ‘chat-dienst’moeten hebben en wie o wie is zo all-round geïnformeerd om via dit supersnelle medium alle kennis paraat te hebben?

Een externe vraag die per mail wordt gesteld, kan in alle rust en op een tijdstip dat een medewerker aanwezig is worden uitgezocht en beantwoord. Maar misschien verandert deze service richting publiek ook binnenkort om op de moderne manier van communiceren in te haken, wie weet.

YouTube, verkorte versie

YouTube verkorte versie

Speciaal voor de kursus (nou ja het kwam me zowiezo wel goed uit natuurlijk) heb ik een fotokamera besteld, waarmee ik goed kan inzoomen. De bedoeling is dat ik daarmee straks fotootjes en korte filmpjes(!) kan maken om die evt. op m’n blogs of op YouTube te plaatsen.

Maar eerst moet ik natuurlijk het toestel en de functies onder de knie krijgen.

Wat ik heb gelezen over YouTube op onze 23dingen site, komt volgens mij in het kort hier op neer:

Je kunt een filmpje op YouTube zetten en daarna op je blog plaatsen als link. Zo kan je YouTube als server-ruimte gebruiken en toch video-filmpjes via je eigen blog aan bezoekers laten zien.

Als gebruiker van YouTube heb je een eigen video-reservoir, waarvan je zelf eigenaar bent. Je bepaalt zelf wie een filmpje mag bekijken.

Het lijkt me niet leuk om zo’n filmpje op YouTube te zetten en voor iedereen toegankelijk te maken, dat kan de spam-detector vast niet aan, want ik heb gelezen dat je dan heel veel, meestal zeer bedenkelijke reacties kunt verwachten.

Het wachten is dus op het eerste zelfgemaakte filmpje.(Komt dat zien!!)

Grand dessert

Aangewakkerd door het kerstfilmpje, plaats ik nu een fotootje van een grand dessert, dat ik niet met Kerst, maar wel tijdens etentjes bij ons thuis heb geserveerd en gedeeltelijk zelf heb gemaakt natuurlijk.

De kerstmaaltijden en de aanloop ernaartoe in de media, bijvoorbeeld dat Appie Hein bepaalt wat we gaan eten, staan me meestal tegen, juist omdat het allemaal zo overvloedig en vergeven is van verpakkingsmateriaal. (Wat moet je met al die amuse-glaasjes? In de glasbak terwijl je er dik voor hebt betaald?)

Mensen die met Kerst boerenkool eten, kan ik goed begrijpen.

Maar ik vind het wel fijn om voor vrienden een hele dag in de keuken te staan en allerlei lekkere gerechtjes te bereiden en dan later met z’n allen genieten en de tijd nemen om eens goed bij te praten.

jij, tube! Ding 15

Jij-tube, ding 15

YouTube daar kom je bijna niet onderuit, want met enige regelmaat krijg je links doorgestuurd per mail van mensen die vinden dat je dit specifieke filmpje ècht even moet bekijken.

Zo kreeg ik voorafgaand aan Kerstavond een filmpje van een flashmob in een grote snackbar in New York waar de bezoekers plots een groot kerstkoor formeerden.

Nu heb ik geprobeerd om dit filmpje terug te vinden met de omschrijving ‘Flashmob in restaurant New York’en toen ik YouTube dit liet opzoeken, was het meteen raak! Het tweede filmpje was het juiste.

Boven in beeld op de YouTube pagina zie je een code staan, die je met de Ctrl – C knop kopieert en met de Ctrl-V knop in je blog plakt en de link is geboren. Kijk maar eens naar dit filmpje, via onderstaande link. Het is wat mosterd na het Kerstmaal, maar het gaf mij een bijzonder gevoel, om in een koude, steriele, plastic omgeving, vergeven van hamburgers en ander junkfood, zoiets prachtigs te ervaren.

Flashmob in restaurant New York